امسال در آستانهی ۸ مارس، روز جهانی زن، در شرایطی بهمراتب متفاوتتر ایستادهایم. هنوز دو ماه از قتلعام گستردهی مردم در خیزش دیماه ۱۴۰۴ برای نان و آزادی نگذشته است؛ خیزشی که جمهوری اسلامی آن را به خاک و خون کشید. ما چهلم جانهای شیفتهای را گرامی داشته بودیم که برای آزادی و حقِ حیات ایستادند و جان باختند که حملهی نظامی آمریکا و اسرائیل به ایران آغاز شد.
ما این تهاجم نظامی را قاطعانه محکوم میکنیم. جنگ و مداخلهی نظامی نه راه رهایی، که ادامهی همان منطقِ مرگ و ویرانی است؛ منطقی که همواره بیشترین بارش بر دوش زنان، کودکان و مردمِ بیدفاع میافتد.
قبل از این حمله نظامی و تنها سه سال پس از خیزش انقلابی «زن، زندگی، آزادی»؛ خیزشی که ستمهای جنسیـجنسیتی، طبقاتی و ملی و دیگر اشکال ستم را به هم پیوند زد، در بخشهایی از گفتمان و روایتِ غالب، بهویژه در بازنماییهای سیاسی و رسانهای اولویتها به سمتی سوق داده شد که با روح رهاییبخش «زن، زندگی، آزادی» فاصله گرفت. بهگونهای که مطالباتی چون آزادی زنان، عدالت اجتماعی، حقوق ملل و اتنیکهای تحت ستمِ در ایران، مبارزه علیه تخریب محیط زیست و دفاع از حقِ حیات، در بسیاری از این بازنماییها کمرنگ یا به حاشیه رانده شد. در شرایط جنگیِ امروز نیز بیم آن میرود که این روندِ حاشیهرانی و حذف، با منطق «امنیت» و «اضطرار» تشدید شود. در همین حال، دیکتاتوری حاکم با بسیج نیروهایش در خیابان ها و میدان های شهر با حضور متشکل خویش در شرایط جنگی هشدار به سرکوب هر اعتراضی را میدهد. بیشک ۸ مارس امسال را باید به مقاومت مادران سوگوارِ این قتلعام سراسری و مقاومتهایی اختصاص داد که در روزهای نخست خیزش شکل گرفت. مادران و خانوادههای دادخواه، با زیر پا گذاشتن سنتهای مذهبی و با شجاعتی کمنظیر، مراسم خاکسپاری عزیزانشان را به صحنهی مبارزه علیه دیکتاتوری تبدیل کردند. بسیاری از آنان ابتدا روایتگر مبارزات فرزندان خویش برای ساختن ایرانی آزاد و بدون جمهوری اسلامی بودند و سپس خود به سوژههای مبارزه و دادخواهی بدل شدند.
امروز، همزمان با ادامهی سرکوب داخلی و آغاز حملهی نظامی آمریکا و اسرائیل به ایران، سایهی جنگ و بمباران بر زندگی مردم سنگینی میکند و همین وضعیت، شکلهای مقاومت را نیز تحت فشار قرار داده است. جنبش دانشجویی که بار دیگر در حال جانگرفتن و شکلگیری بود، در بسیاری از دانشگاهها ناچار شد برای حفظ جان و در واکنش به خطر بمباران، از فضای دانشگاه و تجمعات عقب بنشیند و به خانهها بازگردد. با این همه، این عقبنشینیِ ناگزیرِ امنیتی به معنای پایان مقاومت نیست؛ بلکه نشانهی آن است که جنگ چگونه به ابزار دیگری برای محدود کردن میدان کنش جمعی تبدیل میشود.
اما راهکار ما برای توقف اوج گیری فاشیسم، مقابله با عادیسازی مداخلهی نظامی، و جلوگیری از جانشینکردن یک «رهبر» با «رهبر» دیگر، ساختن گفتمانی جمعی و یافتن راهکارهای مشترک برای برونرفت از چرخهی تکراریِ «شکست» و «استیصال» است. این گفتمان باید علیه نظام پدرـمردسالاری بایستد؛ نظامی که با شعار «مرد، میهن، آبادی» در پی بازتولید اقتدار پدرسالارانه و شکلدادن به نظمی ستمگرانه است – نظمی که از هماکنون نیز با حذف و مرگِ مخالفان خود و با انکار عاملیت ملل و اتنیک های ایران، نشانههایش را آشکار کرده است. از همین روست که شعار «زن، زندگی، آزادی»، بهسبب ماهیت ضدسلطهی خود، همچنان آماج خشم نیروهای ارتجاعی است.
ما، ۲۳ تشکل مستقل زنان در خارج از کشور، ضمن همبستگی با مبارزات جاری مردم برای آزادی، برابری و عدالت اجتماعی، بر این باوریم که باید پژواک صدای مادران و خانوادههای دادخواه، جنبش دانشجویی، جنبش معلمان، بازنشستگان، کارگران، جامعه کوییر و دیگر جنبشهای مدنی باشیم. همچنین باید صدای مبارزات ملل و اتنیکهای تحت ستمِ ایران باشیم و در برابر هر روندی که این مطالبات را حذف کرده یا به حاشیه میراند، بایستیم. ما با تمام توان خویش می کوشیم تا حمایت همه نهادهای فمینیستی، اتحادیه ها، سازمان عفو بین الملل و تشکل های مستقل را به دفاع از جان زندانیان سیاسی جلب کنیم زیرا از داخل ایران گزارشات و خبرهای نگران کننده ای می شنویم.
ما علیه نابرابریهای جنسیـجنسیتی و بهحاشیهرفتن مطالبات زنان مقاومت میکنیم؛ برای آزادی همهی زندانیان سیاسی میکوشیم و خواهان توقف ماشین کشتار جمهوری اسلامی هستیم. همزمان، در شرایطی که جنگ و مداخلهی نظامی آغاز شده است، بر ضرورت همبستگی با تشکلهای فمینیستی جهان و جنبشهای ضدجنگ و ضد فاشیسم، علیه مناسبات سیستم مردسالاری، جنگ و نظامی گری تأکید میکنیم.
نه به جمهوری اسلامی
نه به جنگ
زن، زندگی، آزادی
٢٠٢۶ برابر با ١۵ اسفند ماه ١۴٠۴ مارس ۶
امضاها:
انجمن باهم برای سلامتی زنان
انجمن زنان آزاده ايرانی – ايتاليا
انجمن زنان ايرانی دالا س
انجمن زنان ايرانی-آلمانی کلن
انجمن زنان پرتو
انجمن زنان مونترا ل
جنبش می تو ايران
دايره زنان ايرانی برا ی همکاری جهانی (ICWIN)
زنان برای آزادی و برابر ی پايدار
زنان کنشگر ايرانی در تبعيد- برلين
سازمان حقو ق زنان، ايکرو (IKWRO)
سازمان رهايی ز ن
سازمان غير انتفاعی آيوين – توا ن افزايی زنان از طريق هنر
فمينيسم روزمر ه
فورو م زنان ايرانی د ر وين
کلکتيو زن زندگی ازادی ر م
کمپين توقف قت لهای ناموسی
کميته برابری جنسيتی همبستگی جمهور یخواهان ايران
گروه اتحا د زنان چپ
گروه زنان شمال کاليفرنيا
گروه مطالعا ت زنان اورنج کانتی
نهاد دگرباشان ماناو
همايش زنان ايرانی هانوفر